De feiten achter de framing

Trouw portretteerde dominee Jasmijn Dijkman onder de kop 'De samenleving is van zonde doortrokken.' Het is een fraai voorbeeld van hoe een krant een persoonsverhaal presenteert als illustratie van een morele waarheid. Biologisch geslacht is binair, vastgelegd in gameten en chromosomen. Transitie verandert dat niet. Maar Trouw gebruikt de term 'transvrouw' zonder aanhalingstekens, als objectief feit in plaats van als identiteitsclaim.

Geloof als schild

Er is iets merkwaardigs aan het inzetten van religieuze retoriek voor een ideologie die de traditionele christelijke antropologie op de meeste punten tegenspreekt. De christelijke traditie benadrukt de eenheid van lichaam en identiteit, de schepping als gegeven. Genderideologie separeert identiteit van lichaam en stelt de subjectieve zelfdefinitie als hoogste autoriteit. Dat de krant dit contrast niet benoemt, zegt iets over de redactionele keuzes.

Het patroon

Trouw, de Volkskrant, NRC, NU.nl: allemaal hetzelfde format. Een persoonsverhaal met een sympathieke protagonist, een positieve toon, geen tegengeluid, geen vermelding van de Cass Review, geen vragen over de medische zorg die aan transpersonen wordt verleend. Het debat over bewijs bestaat niet in deze artikelen. Het bestaat alleen in de samenleving — maar niet in de krant.

De vergeten gezinnen

Een aspect dat vrijwel nooit aan bod komt: de gevolgen voor de gezinsleden van transitioning personen. Echtgenoten, kinderen, ouders — mensen die een relatie hadden met de persoon vóór de transitie en nu worden geacht die relatie te herdefiniëren op basis van de nieuwe identiteit. Hun perspectief past niet in het narratief. Dus het verschijnt niet.