Wat de interne transcripten onthullen

De in 2024 geleakte WPATH-transcripten — geverifieerd door Oxford-socioloog Michael Biggs — bevatten discussies tussen clinici over de hoge frequentie van autismespectrumstoornissen, trauma-geschiedenis, depressie en angststoornissen bij jonge genderpatiënten. Cijfers van 30 tot 50 procent autisme worden in de transcripten genoemd. Wetenschappelijke studies — Strang (2018), Glidden (2016), Russell (2020) — bevestigen dat autisme oververtegenwoordigd is in genderklinieken.

De richtlijn schrijft assessment voor maar geen prioritering

Het Mental Health-hoofdstuk van SOC8 beveelt assessment van comorbiditeiten aan, maar adviseert niet dat behandeling van comorbiditeiten prioriteit zou moeten krijgen boven transitiestappen. De 'comorbiditeit-eerst'-benadering — waarbij psychische aandoeningen eerst behandeld worden voor medische genderinterventies worden overwogen — verschijnt in de interne discussies, maar niet in het publieke protocol. Dit is precies wat de Cass Review wel aanbeveelt.

Trauma, dissociatie en genderdysforie

Clinici bespraken intern ook dissociatie van het eigen lichaam na seksueel misbruik als mogelijke factor bij genderdysforie. Dissociatie kan zich uiten als een wens het eigen lichaam te veranderen — een reactie die traumabehandeling vraagt, niet hormonale interventie. Dat onderscheid ontbreekt in SOC8. Het verklaart waarom de Britse Cass Review, de Zweedse SBU en het Finse COHERE-rapport allemaal pleiten voor grondige psychiatrische diagnostiek vóór medische behandeling.

Detransitie: intern erkend, extern genegeerd

Clinici documenteerden in de transcripten ook detransitiegevallen waarbij jongeren later beseften dat transitie hun dysforie niet oploste of dat onderliggende factoren — autisme, trauma, geinternaliseerde homofobie — de aandrijvende kracht waren geweest. Detransitiezorg wordt intern als 'onderontwikkeld' omschreven. SOC8 behandelt dit niet als waarschuwing. Het gat tussen interne kennis en publieke richtlijn is hier het grootst.