Wet gebaseerd op verworpen richtlijn

De Nederlandse Wet strafbaarstelling conversiehandelingen verwijst expliciet naar de WPATH SOC8 als de geldende kwaliteitsstandaard voor genderzorg. Probleem: die standaard is inmiddels door meerdere onafhankelijke instanties klinisch ongeloofwaardig verklaard. De Britse Cass Review (2024), het Zweedse SBU, het Finse COHERE en de Noorse Ukom kwamen allemaal tot dezelfde conclusie: de evidentiebasis voor medische transitie bij minderjarigen is zwak tot afwezig.

Herzieningsdeadline verstreken

De wetgever had een herzieningsmoment ingebouwd voor het geval de onderliggende medische richtlijn zou veranderen. Die deadline verstreek zonder dat de wet werd aangepast aan de inmiddels gewijzigde wetenschappelijke consensus. Juristen en artsen die bezwaar aantekenen, riskeren strafrechtelijke vervolging op basis van een standaard die internationaal is verlaten.

Politieke verankering van een omstreden standaard

Critici stellen dat de wet in feite de WPATH-lobby heeft omgezet in dwingend recht. Wie een kind begeleidt naar afwachten of reflectie in plaats van directe medicalisering, kan worden vervolgd — terwijl diezelfde terughoudende aanpak in het Verenigd Koninkrijk, Zweden en Finland juist de nieuwe norm is geworden na onafhankelijk onderzoek.

Spanning met internationale ontwikkelingen

Nederland staat internationaal steeds meer geïsoleerd. Terwijl landen als Engeland, Zweden, Finland, Noorwegen en Denemarken de medische behandeling van genderdysforie bij minderjarigen drastisch hebben ingeperkt en heroverwogen, heeft Nederland een wet aangenomen die de tegengestelde richting juridisch afdwingt. De roep om een parlementaire evaluatie van de wet groeit.