Amsterdam ondergedompeld in regenboogkleuren

WorldPride 2026 heeft Amsterdam omgetoverd tot één groot institutioneel spektakel. Overheidsgebouwen, ziekenhuizen, scholen en multinationals — allemaal in dezelfde kleuren, allemaal met hetzelfde boodschap. De Canal Parade is allang geen organische viering meer van vrijheid; het is een geregisseerde demonstratie van institutionele conformiteit.

Van emancipatie naar dogma

De oorspronkelijke homobewging vocht voor een concreet doel: gelijke rechten voor mensen op basis van seksuele geaardheid. Dat doel is in Nederland grotendeels bereikt. Maar de beweging is niet gestopt — ze is van karakter veranderd. Nu wordt van de hele samenleving geëist dat ze meedoet aan de speelse ontkenning van biologisch geslacht, dat kinderen hormonen krijgen als ze zich anders voelen, en dat wie vragen stelt als hatelijk wordt bestempeld.

De kosten van de hysterie

Terwijl Amsterdam zich opmaakt voor de parade, ligt er een medisch schandaal onder de regenboogvlag dat zorgvuldig wordt genegeerd. De Cass Review, de Karolinska, de Finse COHERE-richtlijn — allemaal kwamen ze tot dezelfde conclusie: het wetenschappelijk bewijs voor medische transitie bij jongeren is flinterdun. In Nederland meldt de NOS dit niet. De Volkskrant framed het als aanval op transpersonen. Het debat wordt niet gevoerd.

Viering of machtsdemonstratie?

Als overheid, bedrijfsleven en media allemaal dezelfde kant op wijzen, is er geen sprake meer van een vrije viering. Het is een machtsdemonstratie. En wie niet meedoet, of erger: vragen stelt — die doet niet mee. Dat is geen tolerantie. Dat is sociale dwang met een regenbooglogo.