Het format

Trouw publiceerde een portret van Tammie Schoots, een 31-jarige transvrouw die haar datingervaringen documenteert. Het format is vertrouwd: een sympathieke protagonist, een persoonlijk verhaal, geen tegengeluid, geen medische context. De boodschap is dat het moeilijk daten van een transvrouw een probleem is dat de samenleving moet oplossen. Maar liefde en seksuele aantrekking zijn geen politieke projecten. Ze zijn het resultaat van biologische en psychologische voorkeur — iets wat niemand aan de buitenkant kan vaststellen, laat staan corrigeren.

Wat de krant weglaat

Een man die zichzelf vrouw noemt, is biologisch geen vrouw. Dat is geen mening — het is de observatie van chromosomen, gameten en fysiologie. Trouw stelt dit niet ter discussie, want het past niet in het narratief. Evenmin komen de medische risico's van transitie ter sprake: onvruchtbaarheid, levenslange medische afhankelijkheid, botdichtheidsproblemen, cardiovasculaire risico's. De Cass Review besteedde er vier jaar aan. Trouw spendeert er nul alinea's aan.

Ideologische poortwacht

Wat Trouw bedrijft, is geen journalistiek — het is ideologische poortwacht. Door uitsluitend bevestigende perspectieven te presenteren, normaliseert de krant een medisch en maatschappelijk debat als afgedaan. Lezers die twijfelen — over de behandeling, over de maatschappelijke gevolgen, over de wetenschappelijke onderbouwing — worden in het stuk niet vertegenwoordigd. Ze bestaan niet.

Journalistiek versus advocacy

Het onderscheid tussen verslaggeving en advocatuur is niet moeilijk: verslaggeving presenteert wat er is, inclusief de complicaties. Advocatuur selecteert wat de gewenste conclusie ondersteunt. Trouw kiest bij genderkwesties consequent voor de tweede aanpak. Dat is een redactionele keuze — en een die het publiek misleidt over de staat van het wetenschappelijk en maatschappelijk debat.