Drie groepen, één behandelprotocol

Davis onderscheidt drie afzonderlijke groepen die worden samengevat onder genderdysforie: vroeg-optredende dysforie (met latere seksuele-oriëntatiefactoren), autogynefilie (laat-optredend patroon) en Rapid-Onset Gender Dysphoria (ROGD — opkomend in de jaren 2010 onder adolescente meisjes met psychiatrische comorbiditeiten). Deze groepen samenvoegen in één behandelprotocol is een 'fundamentele methodologische fout'.

Systematische reviews: onvoldoende bewijs, reale risico’s

Reviews door Engeland, Finland en Zweden concludeerden dat bewijs onvoldoende is voor het beoordelen van de uitkomsten van puberteitsremmers en hormoontherapie. Gedocumenteerde risico's omvatten verminderde botdichtheid en onomkeerbare hormonale afhankelijkheid, terwijl voordelen niet bewezen zijn. Toch namen Amerikaanse medische organisaties de Cass Review grotendeels af als politiek gemotiveerd.

WPATH: leeftijdsgrenzen verwijderd, reviews onderdrukt

De Standards of Care versie 8 van WPATH bevatten aanvankelijk minimumleeftijden voor behandeling, maar die werden binnen enkele uren na publicatie verwijderd na druk van medische functionarissen en beleidsmakers — als zogenoemde 'publicatiefout'. Interne documenten onthulden dat de verwijdering opzettelijk was om staatsverbodswetgeving te bemoeilijken.

Detransitioners: onzichtbaar in de zorg

Er bestaan geen officiële declaratiecodes, erkende richtlijnen of gespecialiseerde zorgverleners voor detransitiezorg. Deze populatie wordt systematisch onderbediend en niet geteld. Davis concludeert dat het negeren van detransitioners niet per ongeluk is, maar structureel: de erkenning van deze groep ondermijnt de narratief dat genderbevestigende zorg altijd de juiste keuze is.