Wat World Rugby besloot

In 2020 nam World Rugby een van de strengste transpersonen-beleidslijnen in de internationale sport aan. De grondslag was niet ideologisch maar biomechanisch: onderzoek toonde aan dat de mannelijke puberteit blijvende voordelen oplevert in massa, kracht en snelheid die na hormoonbehandeling niet volledig verdwijnen. In een contactsport als rugby vergroot dat de kans op letsel. World Rugby koos voor de veiligheid van de speelsters.

Wat de Nederlandse bond doet

De Nederlandse rugbybond hanteert andere criteria, gebaseerd op genderidentiteit en hormoondrempelwaarden. Ze heeft geen eigen biomechanisch onderzoek ingesteld. Ze heeft de internationale richtlijn niet overgenomen. Ze heeft 'inclusie' als uitgangspunt gekozen. Het resultaat is een beleid dat het risico op ongelijke competitie en blessures bij vrouwelijke speelsters vergroot, zonder dat dit risico is afgewogen tegen het bewijs.

Inclusie als ideologie met een bondslogo

Wanneer een sportbond een internationaal veiligheidsadvies negeert zonder eigen onderzoek, en dat negeert ten gunste van een inclusiviteitsstandpunt, is dat geen sportbeleid. Het is een ideologische positiebepaling die de veiligheid van meisjes en vrouwen ondergeschikt maakt aan een abstract principe. De speelsters die dit raakt, zijn geen abstractie.

Een werkbare oplossing

Er is een alternatief dat zowel rechtvaardig als inclusief is: een beschermde vrouwencategorie op basis van geboortegeslacht, en een open categorie waar iedereen welkom is. Dat is het model dat World Athletics en zwembond World Aquatics hebben ingevoerd. Het lost het probleem op zonder mensen uit te sluiten. De Nederlandse rugbybond heeft dit alternatief niet overwogen — of niet willen overwegen.