Een hedendaagse interpretatie als vaststaand feit

Het Parool publiceerde een opiniestuk van Claire Slingerland met de stelling dat trans- en interseksepersonen altijd onlosmakelijk deel hebben uitgemaakt van de regenbooggemeenschap. Wie dit betwist, maakt zich schuldig aan uitsluiting. Alfabetbende.nl wijst erop dat dit een hedendaagse interpretatie van een complexe geschiedenis als een vaststaand feit presenteert. De vraag of historische figuren als transgender in de moderne zin zouden worden beschouwd, is een projectie van actuele categoriegebonden identiteitsconcepten op een verleden dat die categorieën niet kende.

Stonewall: feit en mythe door elkaar

Het opiniestuk leunt sterk op de Stonewall-rellen van 1969. Alfabetbende erkent dat Stonewall een historisch keerpunt was, maar stelt dat de precieze rol van individuele personen — waaronder Sylvia Rivera — onderwerp van historisch debat blijft. Door haar rol groter voor te stellen dan de beschikbare bewijzen rechtvaardigen, ontstaat een campagnefolder in plaats van geschiedschrijving. De chaotische werkelijkheid van het straatleven van vroege activisten — armoede, dakloosheid, prostitutie, drugsgebruik — verdwijnt achter een geïdaliseerd beeld.

Een vals dilemma: eenheid of uitsluiting

Het Parool stelt een vals dilemma: óf je onderschrijft de brede regenbooggemeenschap, óf je sluit transpersonen uit. Daarmee verdwijnt een legitiem inhoudelijk debat uit beeld: seksuele oriëntatie en genderidentiteit zijn verschillende begrippen. Homoseksualiteit betreft aantrekking tot hetzelfde geslacht; genderidentiteit betreft de eigen beleefde genderrol. Een organisatie die voor homoseksuelen opkwam, hoeft daarmee niet automatisch een identieke agenda te delen met een beweging die biologisch geslacht als categorie betwist. Slingerland positioneert zichzelf als autoriteit over deze vraag, maar negeert daarmee het perspectief van lesbische vrouwen en homoseksuele mannen die bezwaar maken tegen het samensmelten van beide agenda's.

Geschiedenis verdient betere journalistiek

Alfabetbende concludeert dat de complexiteit van emancipatiegeschiedschrijving niet gediend is met een versimpeld eenheidsverhaal. Ongemakkelijke kanten — interne conflicten, verschillende agenda's, voortdurend veranderende coalitiës — horen bij eerlijke geschiedschrijving. Door die complexiteit te vervangen door een verhaal van ononderbroken eenheid, ontstaat geen beter begrip van het verleden, maar een propagandistische herschrijving ervan. Het Parool had dit moeten weigeren.