De verkeerde vraag

Journaliste Anne-Lou de Vries vraagt of critici 'ooit tevreden zullen zijn met het bewijs dat komt'. Dat is de verkeerde vraag. De juiste vraag is: rechtvaardigt het beschikbare bewijs ingrijpende, gedeeltelijk onomkeerbare behandelingen bij minderjarigen? De Vries ontving 800.000 euro onderzoeksfinanciering specifiek om de 'dringend benodigde ontbrekende onderbouwing' te leveren — wat tegelijk erkent dat de onderbouwing ontbreekt en de vraag opwerpt waarom de behandeling al decennia wordt voortgezet.

Niet beantwoorde kernvraag

Kunnen artsen betrouwbaar voorspellen welke minderjarigen duurzaam baat hebben bij puberteitsremmers en geslachtshormonen? Deze vraag wordt in het NRC-stuk niet gesteld, laat staan beantwoord. De internationale wetenschappelijke onzekerheid over verbeterde psychische uitkomsten wordt niet serieus genomen — terwijl de Cass Review, de NICE-review en de Finse registeronderzoeken precies deze onzekerheid als centraal probleem aanwijzen.

Institutionele journalistiek

NRC reproduceert het perspectief van de kliniek zonder betekenisvolle tegengeluiden. De macht van medische instellingen wordt niet onafhankelijk getoetst maar versterkt. Dit patroon herhaalt zich: bij elke kritische studie of beleidswisseling elders kiest NRC de institutionele verdediging boven de kritische vraag. Dat is niet journalistiek; dat is PR voor het gevestigde beleid.

Wat goede journalistiek hier zou doen

Goede journalistiek zou vragen: waarom gaan Zweden, Finland en het VK een andere weg? Waarom erkent de Gezondheidsraad zelf dat bewijs beperkt is maar trekt geen andere conclusie? Waarom zijn zes van de twaalf commissieleden direct betrokken bij de behandelingen die zij beoordelen? NRC stelt die vragen niet. Dat is de keuze om naast het instituut te staan in plaats van ertegenover.