De zin die alles sluit

'Het is geen keuze, dit is wie ik ben.' Deze zin wordt in het genderdebat gebruikt als afsluiting van elk gesprek. Wie erna nog een vraag stelt, ontkent iemands bestaan. Maar de zin bewijst niets — hij verklaart slechts een gevoel. En gevoelens, hoe oprecht ook, zijn geen biologische argumenten en geen beleidsonderbouwing.

Van seksuele geaardheid naar lichaamsmodificatie

Er is een wezenlijk verschil tussen seksuele geaardheid en genderidentiteit. Het eerste beschrijft een aangetrokkenheid — iets wat mensen voelen en waarover weinig discussie bestaat over het recht het te ervaren. Het tweede is een claim over biologisch geslacht: dat gevoel geslacht definieert, dat instituties dat gevoel moeten bevestigen, en dat medische ingrepen de noodzakelijke consequentie zijn. Dat zijn vergaande claims die vergaand bewijs vereisen.

'Dit is wie ik ben' is geen argument

Subjectief gevoel overschrijft geen biologie. Het is ook geen grond voor de eis dat anderen die biologie ontkennen, dat ziekenhuizen pronomenbeleid voeren, dat scholen kinderen voorlichten over genderidentiteit als neutrale wetenschap, of dat jongeren met psychische comorbiditeiten hormonen krijgen op basis van zelfidentificatie. Al deze eisen vereisen publiek debat, niet capitulatie voor een persoonlijk gevoel.

Transpersonen verdienen beter

Een beweging die haar claims beschermt met retorisch pantser in plaats van bewijs, doet de mensen die ze vertegenwoordigt geen dienst. Transpersonen die jarenlang hormonen hebben gebruikt op basis van zwak bewijs, deserve het recht op eerlijke informatie. Die informatie wordt hen onthouden zolang de standaardzin 'dit is wie ik ben' elke vraag stopt.