Dertig jaar onderzoek, geen betrouwbaar bewijs

Girbes verwijst naar een peer-reviewed analyse die concludeert dat het Dutch Protocol-onderzoek structurele methodologische tekortkomingen vertoont en geen betrouwbaar bewijs levert voor puberteitsremmers en geslachtshormonen bij jongeren. Onderzoekers presenteren bevindingen positiever dan de data rechtvaardigen, bagatelliseren risico’s en negeren onafhankelijke systematische reviews. De Cass Review (2024) stelde dat het bewijs voor puberteitsremmers gecombineerd met geslachtshormonen 'opmerkelijk zwak' is.

Gezondheidsraad: institutionele bevestiging

Girbes bekritiseert het advies van de Gezondheidsraad van 30 juni 2026 als 'institutionele zelfbevestiging': de raad erkent dat er onvoldoende langetermijnonderzoek is, maar handhaaft de huidige praktijk ongewijzigd. Hij wijst erop dat één behandelde jongere is gestorven door operatiecomplicaties — iets dat zelden publiekelijk wordt besproken.

Politiek en zorgveld hand in hand

Politieke partijen steunen impliciet het huidige systeem ondanks een uitgehold wetenschappelijk fundament. Girbes' positie als medisch insider — hij is zelf internist/intensivist in het Amsterdam UMC — verleent zijn wetenschappelijke argumenten extra gewicht in een debat dat tot nu toe te veel politiek van karakter was.

Een mogelijk keerpunt

Publicatie in Wynia's Week bereikt een publiek buiten de activistische bubbel. De combinatie van academische autoriteit, concreet bewijs van overlijden door complicaties, en de weigering van de Gezondheidsraad om internationale lessen te trekken, maakt dit artikel tot een van de sterkste Nederlandse bijdragen aan het debat tot nu toe.