De aanval en de reactie

Na een aanval in Berlijn op deelnemers aan een Pride-evenement kopte NU.nl: 'Dit is juist belangrijker.' De demonstratie ging door, de zichtbaarheid werd opgevoerd. Dat is begrijpelijk als emotionele respons op geweld. Maar het is ook een retorische positiebepaling: geweld bewijst de noodzaak van zichtbaarheid. En wie dat bevraagt, staat aan de kant van het geweld.

Geweld en ideologie zijn twee aparte vragen

Geweld tegen mensen op basis van hun seksuele geaardheid of genderexpressie is onaanvaardbaar. Dat is geen controversiële stelling. Maar de vraag of genderideologie — als geheel van claims over biologisch geslacht, medische protocollen voor jongeren en taalveranderingen — kritisch moet worden bevraagd, is een aparte vraag. Die twee vragen worden bewust versmolten: wie de ideologie bekritiseert, maakt zich schuldig aan het klimaat dat geweld veroorzaakt.

Zichtbaarheid als argument

Historische zichtbaarheidscampagnes hadden een duidelijk doel: laten zien dat homo's en lesbiennes gewone mensen zijn. Dat werkte. In Nederland is dat doel bereikt. Maar zichtbaarheid is nu een permanent instrument geworden, losgeweekt van enig concreet doel, en ingezet als weerwoord op elke vorm van kritiek. 'Zie ons' is geen argument. Het is een gevoel. En gevoelens beantwoorden geen beleidsv ragen.

Geweld tegengaan en ideologie bekritiseren zijn geen tegenpolen

Mensen beschermen tegen geweld en vragen stellen over medische protocollen voor jongeren, over taalveranderingen in ziekenhuizen, over sportcategorieën — dat zijn verenigbare posities. Ze worden onverenigbaar gemaakt door een retorisch kader dat geweld gebruikt als afsluitingsmechanisme voor het debat. Dat kader verdient analyse, niet gehoorzaamheid.