Twee richtingen, één mechanisme

Klassieke conversietherapie probeerde psychologische aanpassing via gesprekken. Moderne transitiegeneeskunde draait dit om: het lichaam wordt aangepast via puberteitsremmers, geslachtshormonen en operaties — allemaal permanent. De conversiewet verbiedt alleen één richting, terwijl de tegenovergestelde richting wettelijke bescherming geniet. 'De interventie met de grootste schade krijgt het minste toezicht.'

De juridische asymmetrie

Ouders die aanraden te wachten tot de volwassenheid alvorens onomkeerbare stappen te zetten, riskeren vervolging. Psychologen die onderliggende factoren onderzoeken, lopen hetzelfde risico. Maar artsen die op zestienjarige leeftijd een dubbelzijdige mastectomie uitvoeren, opereren volledig legaal. De zwaarste ingreep krijgt het minste toetsing; het lichtste gesprek krijgt de zwaarste straf.

Proportionaliteit op zijn kop

Conversationele schade is psychologisch en reversibel. Medische schade omvat permanente steriliteit, verlies van botdichtheid, seksuele disfunctie en levenslange hormonale afhankelijkheid. De wet criminaliseert het eerste en beschermt het tweede. Dit is geen bescherming van kwetsbare jongeren — het is een wettelijke voorkeur voor het meest ingrijpende behandelpad.

De definitiefout in de wettekst

De wet veronderstelt tegelijk dat de genderidentiteit vast is (bevragen ervan wordt strafbaar) én dat het lichaam moet veranderen om daarmee overeen te komen. Deze combinatie is logisch onmogelijk. Clinici die een verkennende aanpak hanteren — in lijn met recente internationale reviews — bevinden zich nu in juridisch gevaarlijk terrein. Voorzichtige psychiaters die comorbide aandoeningen onderzoeken, lopen het risico dat hun prudentie als onderdrukking wordt uitgelegd.