Het rapport

De Cass Review, gepubliceerd in april 2024, was het resultaat van vier jaar onafhankelijk onderzoek in opdracht van de NHS. Conclusie: het wetenschappelijk bewijs voor pubertijdsremmers en hormoonbehandeling bij jongeren is 'uitzonderlijk zwak', veel jongeren hadden bijkomende psychische problematiek, en zorg werd verleend zonder adequate screening. Het was het meest gezaghebbende onafhankelijke rapport over jeugdgenderzorg ooit gepubliceerd.

Twee manieren van verslaggeving

Je kunt een rapport verslaan door het uit te leggen: wat concludeert het, wat betekent dat voor beleid, hoe verhoudt het zich tot de Nederlandse situatie? Je kunt het ook verslaan door reacties te verzamelen: wat vinden de betrokken partijen ervan? De tweede aanpak verschuift de focus van inhoud naar controverse. Nederlandse media kozen grotendeels voor de tweede aanpak.

De experts die het mochten duiden

De deskundigen die in Nederlandse media mochten reageren op de Cass Review waren grotendeels dezelfde clinici wier praktijken het rapport impliciet betwistte. Zij nuanceerden de bevindingen, benadrukten de verschillen tussen het Engelse en Nederlandse systeem, en concludeerden dat het rapport niet van toepassing was op Nederland. De krant vroeg de verdachte om commentaar op het vonnis.

Wat journalistiek vereist

Journalistiek met een democratische functie vereist dat rapporten die gevestigde praktijken betwisten, serieus worden behandeld — ook als de gevestigde partijen bezwaar maken. De Cass Review was niet het werk van activisten. Het was het werk van een door de NHS aangestelde onafhankelijke kinderarts. De Nederlandse berichtgeving behandelde het alsof het een partijstandpunt was. Dat is een journalistieke keuze met maatschappelijke gevolgen.